En fin, así como los días de fiesta se nos ofrecen como una celebración de la intimidad, aunque esta consista a veces en canturrear yendo de un lado a otro de la casa mientras se deshilacha un tiempo que se nos presentaba pletórico —¡ah, esa gloria de poder decir no he hecho nada cuando pretendíamos hacer tantas cosas!—, las Fiestas demandan justo lo contrario, una salida de nosotros mismos para fundirnos en algo que tal vez pretenda ser el espíritu de la ciudad y que para hacerse efectivo requiere una actividad frenética. Por eso, las Fiestas han de ser participativas, un trajín, del que no excluyo que puedan derivarse sorpresas agradables; por ejemplo, Jon conoce a Paki, y henos ahí ante un nuevo amanecer, que tal vez convierta en menos alocados los saltos de las próximas Fiestas: sic transit gloria mundi.
Fonte | El País
Subscribirse a:
Publicar comentarios (Atom)
Cogito,ergo sum - La Voz de Galicia (18/10/2020)
(..) Esta nueva normalidad (asimismo un signo lingüístico descalabrado), que ha supuesto, ahora sí, un descalabro verdadero, o sea, gnoseoló...
-
(..) Esta nueva normalidad (asimismo un signo lingüístico descalabrado), que ha supuesto, ahora sí, un descalabro verdadero, o sea, gnoseoló...
-
(...) Se trata de "tomar medidas para la contención de gastos para el personal de la Santa Sede, la Gobernación del Estado de la Ciud...
-
Entre os numerosos galardóns que recibiu figuran ademais catro premios Goya, dous Premios do Cine Europeo, a Concha de Prata á mellor actri...
Ningún comentario:
Publicar un comentario